Auteurs
Auteurs die nog niet zijn verschenen vind je onder de knop 'Binnenkort' ...
Journalist Huib Afman wijkt af van zijn gewoonlijke schrijfstijl. Het resultaat is een eigentijds literair werk dat als een sprankelend debuut beschouwd mag worden.
Alabid combineert een nuchtere, scherpe blik meesterlijk met milde ironie. Hij schrijft voornamelijk autobiografisch.
Benti Banach (Heerlen, 1964) is journalist en reisbegeleider. Ruim tien jaar werkte hij bij Dagblad de Limburger/Limburgs Dagblad als regionaal verslaggever.
Dirk Biddeloo legt bij voorkeur het gewone leven vast. Voor Biddeloo hoeft een roman geen superhelden te bevatten. Liever laat hij de beperkingen van de mens zien – en het geluk en de tevredenheid dat een mens met gebreken kan hebben.
In Blauwe hemels vertelt Peggy de aangrijpende verhalen van de grote en kleine mensen die in haar leven kwamen en die haar inspireerden.
Engagement en humor gaan heel goed samen. Ewoud Butter (Apeldoorn, 1965) is daar absoluut het levende bewijs van. In de wereld van Butter is volkomen normaal absurd, en absurd is volkomen normaal.
Abdelhakim Chouaati (bekend van tv-programma Ab en Sal) is bepaald geen knuffelallochtoon.
Bjorn Cocquyt (1979) houdt van muziek met weerhaakjes, de betere Europese film, lekker eten, snikhete zomers, Duvel en chocolade. De lezer van zijn spannende debuut ontkomt dan ook niet aan enkele culinaire en muzikale uitstapjes...
Aanvankelijk maakte Bettina Drion carrière als secretaresse voor een van de topleden van een bekende multinational. Maar dit jachtige leven vond ze als werkende moeder met drie kinderen niet echt bevredigend.
Anna Ferdinande beheerst als geen ander de kunst van de vertelling binnen de vertelling binnen de vertelling ... Haar stijl is sappig te noemen, tragisch en komisch tegelijk; net als haar thematische keuzes.
Met zijn scherpe observaties, zijn onafscheidelijke humor en zijn vitale relativeringskracht heeft een unieke kroniek van een bizarre kindertijd afgeleverd.
Wij zien in hem een supertalent. Maar naar eigen zeggen is hij gewoon ziek als hij niet kan schrijven...
In zijn zoektocht naar het zuiverste drama speelt hij graag met de vage scheidslijn tussen illusie en een niet te beschrijven werkelijkheid. Je zou bijna zeggen: dat is vragen om problemen.
Lyra Herder schrijft toegankelijk en innemend. De lezer wordt meegenomen in een roes van waargebeurde ervaringen.
Chiel Jaspers (1965) is freelance journalist en schrijver en neemt je mee op een fysieke en mentale reis in zijn debuutroman.
Philip Jozèf (˚1975) is het pseudoniem van I.Ph.J. Lemmens (1975). Sinds 2003 timmert hij aan de weg als eigenzinnige uitgever. Zelf kan hij het schrijven intussen ook niet laten.
Volgens sommigen is Charles Krutzen (Heerlen, 1960) gek. Anderen noemen hem schizofreen, en weer anderen zien in hem een Leonard Cohen from hell.
Sandrine Lambert (1974) debuteerde in 2003 met Versjes op mijn buik.
Nijssen hanteert een nuchtere, zakelijke pen. Veel franje is ook niet nodig als je zo’n verbluffend inzicht in de menselijke psyche in je romans weet te verwerken.
Overveen schrijft zoals hij radio maakt: snel, bevlogen, passioneel en krankzinnig.
In februari 2010 werd Harrie Sevriens (1957) tot stadsdichter van Heerlen uitgeroepen. En terecht...
M. Van Bergen woont in Eindhoven, maar kiest zijn studentenstad Nijmegen als decor voor zijn regenachtige roman...
Judith van den Hul schreef voor haar beroep journalistieke teksten, adviserende en communicerende teksten… In haar vrije tijd uitte ze haar creativiteit. En gelukkig maar. Het resultaat is een prachtige roman...
Peter Vanhoutte is gewezen volksvertegenwoordiger. Hij werkt graag, maar nog liever schrijft hij. Zijn visionaire debuutroman is indrukwekkend.
Als auteur zoekt Vanhouttem naar een synthese van de kritische sociologie en oosterse filosofieën.
Roel Verschueren (°1954, Gent) schrijft en vertelt direct en onverbloemd.
Hoewel het spanningselement er nog steeds een prominente rol in speelt, omschrijft men de jongste werken van Van der Vorst beter als psychologische ideeënromans. Zijn verhalen zijn steeds eigentijds, en nooit los te zien van hun maatschappelijke context.
De Vos is jong met schrijven begonnen. Hij maakt alledaagse, gewone dingen—die juist belangrijk en sterk bepalend zijn voor ons gedrag—niet alleen zichtbaar, maar vooral ook voelbaar. De kracht van De Vos’ werk is dan ook de herkenning.
Deniece Wildschut (1985) heeft voor iemand van haar leeftijd al behoorlijk wat gezien, gedaan en meegemaakt.
Arie Willems maakt zijn werk voor het eerst openbaar. Gelukkig maar. Zijn gedichten laten de lezer lachen, huilen en tegelijkertijd boos en tevreden zijn.
Nicky de Wit schrijft vlot, strak en zonder omhaal. Toch ontgaat hem geen enkel detail. Zijn adembenemende romans maken actuele maatschappelijke issues op een onderhoudende manier toegankelijk voor een breed publiek.